D' Sunnefinschternis

am 19. Auguscht 1887 - Von Alfred Siefertsonnenfinsternis

(Geroldsecker Land - Jahrbuch für den Landkreis Lahr (Heft 1 - 1958/59), Seite 138)

"D' Sunnefinschternis geht eigetlig Rußland nix an," so het d'r russisch Finanzminischter v. Wyschnegradsky - g'sait, unn eigetlig het er recht. D'r Mensch soll im liäwe Herrgott nit in d'Karte luäge, unn daß d'r liäb Herrgott Kaarte spiele kann, muäß wohr sinn, sunscht hätt' seller Pfarrer nit bättet: "Großer Gott, der Du den Herzkönig in der Hand hast," er het welle sage: "Großer Gott, der Du die Herzen der Könige in der Hand hast." Wiä i am Frittag morige uffg'wacht bin, do isch's mer's juscht nit um's Kritisiäre g'sinn, i hab so z'sage-n-an gar nix denkt, do uff einmol frogt mi mien Frau: "Du, Krischan, isch's schunn finschter druß?" I hab glaubt, mich trifft d'r Schlag bi dere Froog, denn an d' Sunnefinschternis haw-i nit glich denkt. "Waß," haw-i g'sait, "ob's finschter isch? Frau, i glaub, dir rappelt's, wiä kann's denn finschter wäre, jetz, am halwer viäri am Morige!" Do sait si: "Ja waisch denn nit, daß hit Sunnefinschternis isch?" I hab dodruff g'sait: "Do merkt mer nix dervun, 's isch jo ganz heiter druß." Na, g'freut het's mi doch, daß mi mien Frau druff uffmerksam g'macht het, denn, haw-i denkt, dißmol geht's d'r doch nit wiä bi seilere Mondfinschternis, wu i z'nacht min Buä an's Fenschter g'schickt hab um z'luäge, was z'sehne sei. Der het awer in sim Schlof anstatt 's Fenschter 's Kännschterli uffg'macht unn het de Kopf nieg'streckt, unn wiä-i-ne g'frogt hab: "Na, siehsch ebbis?" no het er mer zur Antwort genn: "Nai, Vatter, s' isch finschter unn s' riächt noch Läwerwürscht." Dorum haw-i denkt, dißmol luäg i selwer. Min Buä muäß uffg'wacht sinn, wu i mi anzöge hab, unn muäß g'hört hann, wiä i mit mienere Frau üwer d' Sunnefinschternis g'schwätzt hab, denn uff einmol het er uß d'r Näwetsstubb rüwerg'ruäfe : "Vatter, derf i mit in d'Sunnefinschternis?" Na, haw-i denkt, so ebbs isch lehrrich für ä Kind, unn hab em drumm g'sait: "Jo, de derf seh, ziäg di hurtig an, unn wenn de fertig bisch, no gehsch numm zuäm Schakobunkel unn saisch em, er soll mit ich, er soll sich awer dummle, 's thät pressiäre; d'Muäter richt't d'rwilscht de Kaffee, 's isch denn au nit lang gange do isch d'r Schakob komme, mer henn g'schwind de Kaffee trunke unn henn ich derno uffg'macht noch em Schutterlindebärig. Dert drowe hemmer ich uff ä Bänkli g'setzt unn henn nüwerg'luägt uff diä herrlige Vogese, wu mer nit g'sehne henn, wil's z'trüäb isch g'sinn. Mim Buä isch allewil 's fort Bosse im Kopf g'steckt unn het in eim fürt üwer Schüttere nüwer Kehl zuä g'luägt unn mir d'Ohre voll g'schwätzt: "Vatter, dert steht ä Kanon" odder "Vatter, wenn wurd g'schosse?" bis i em g'sait hab: "Löß mi jetz' umkeit mit dim dumme Gebabbel, paß liäwer uff, ob's finschter wurd!" Wiä geht's nit, wenn m'r uff ebbs waarte muäß, 's gitt eins 's ander unn mer wurd gar nit fertig mit verzehle. Mer henn gar nimmi an d'Sunnefinschternis denkt unn henn au nit uff miene Buä meh g'hört, der in eim fürt g'sait het: "Vatter, i glaub, 's wurd finschter." Do uff einmol sehn mir ä Zug vunn Dinglinge Friäsene zuädampfe. D'r Schakob gitt m'r ä Knupper, daß i fascht vum Bänkli rabkeit bin, unn sait: "Du, Krischan, i glaub schiär, deß isch d'r Sechsizug landab." Ich luäg uff d'Uhr unn richtig, er het recht g'het, 's isch grad ä Viärtel uff Siweni g'sinn. "Ja unn d'Sunnefinschternis",riäf i ganz usser mer. "Diä isch am halwer Sechsi fertig g'sinn", sait der Schakob. "So hemmer's mit unserm Gebabbel, awer mer het au gar nit g'merkt, wiä's finschter wurd", sag i dodruff. Mer henn schnell nuch ä Blick in's Schuttertal g'worfe, henn awer allewil nuch kein Sunn g'sehn, denn 's het ä grusige Newel g'het unn d'r Himmel isch bedeckt g'sin unn derno simmer wiä 's Dunderwetter 's Schuttergäßli nabg'faiohlt. Notebeni, wu i heimkomme bin, isch min Frau mit em Kleinschte am Fenschter g'stande in ihrer ganze Liäbligkeit, wiä zwei Engel, unn do haw-i so bi mer denkt: "Mag sich au d'Sunn verfinschtere, wenn i euch zwei in d'Auge luäg, no haw-i de Himmel schunn uff Erde unn in mim Herz wurd's lichter Tag."